ال طه

در محضر ایت الله جوادی املی

hani0n — Mon, 12 Oct 2009 14:13:36 GMT

سؤال: بين عرفان تشيع و ديگر مكتبهاي عرفاني و تصوف اعم از مسلمان و غير مسلمان چه فرق اساسي وجود دارد؟

پاسخ: معمولاً در عرفان شيعي راهي كه بسوي ولايت الهي ختم مي‌شود از راه ولايت اهل بيت است گذشته از اينكه همة احكام و حكم بايد عمل شود به صورت شريعت، طريقتش اين است كه از ولاي اين خاندان بگذرد از اينجا تجاوز نكند و همين را مسير قرار بدهد لذا وقتي از بعضي از ائمه سوال كردند كه صراط مستقيم چيست مي‌فرمايد صراط مستقيم امام است يعني انسان هم بايد به احكام ظاهري عمل بكند عباداتش و معاملاتش بر اساس شريعت باشد واجبها را عمل بكند و از محرمات بپرهيزد و هم در مسئلة رهبري از ولايت خاندان پيغمبر صلوات الله وسلامه عليه تجاوز نكند و اين را مسير قرار بدهد چون اين حصن ولايت كه «ولاية علي بن ابي طالب حصني»(1) اين دالان ورودي آن حصن مهم است كه «كلمة لا إله إلاّ الله حصني»(2) بنابراين عرفان شيعي در مسير دين و ولايت حركت مي‌كند. يعني در مرحلة شريعت هم آنچه را كه «ما آتاكم الرّسول فخذوه و ما نهاكم عنه فانتهوا»(3) برابر حديث شريف ثقلين آنچه را كه قرآن و عترت بيان كرده اند شريعت مي‌شود.
(1) بحارالأنوار، ج 39، ص 246.
(2) بحارالأنوار، ج 49، ص 127.
(3) سوره حشر، آيه 7.
(مصاحبه حضرت استاد با روزنامه دي مسلم چاپ پاكستان، 15/11/1375)

این شعر تضمینی زیبا از اقای خامنه ای حفظه الله بر شعر زیبای چشم بیمار از امام راحل است

hani0n — Thu, 27 Aug 2009 21:04:18 GMT

تو که خود خال لبی از چه گرفتار شدی

تو طبیب همه ای از چه تو بیمار شدی

تو که فارق شده بودی ز همه کون و مکان

دار منصور بریدی همه تن دار شدی

عشق معشوق و غم دوست بزد بر تو شرر

ای که در قول و عمل شهره بازار شدی

مسجد و مدرسه را روح و روان بخشیدی

وه که بر مسجدیان نقطه پرگار شدی

خرقه پیر خراباتی ما سیره توست

امت از گفته در بار تو هشیار شدی

واعظ شهر همه عمر بزد لاف منی

دم عیسی مسیح از تو دیدار شدی

یادی از ما بنما ای شده آسوده ز غم

ببریدی ز همه خلق و به حق یار شدی

شعری از مقام معظم رهبری

hani0n — Tue, 14 Jul 2009 20:44:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

سر خوش ز سبوي غــم پنهاني خويشم
                     چـون زلـف تـو سـرگرم پريشاني خويشم
در بزم وصــال تو نـگويـم ز کــم و بيـــــش
                    چـون آيـنـه خـو کـرده بـه حيراني خويشم
لــب بـــاز نـکردم بـه خروشـي و فـغـانـي
                    من مـحـرم راز دل طـــوفـانـي خويشم
يک چند پشيمان شدم از رندي و مستي
                   يک عـمـر پـشيـمـان ز پـشيـماني خويشم
از شـوق شـکر خنده لبـش جـان نسپردم
                   شـرمنده ي جان و ز گران جاني خويشم
بشکسته تر از خويش نديدم به همه عمر
                  افسرده دل از خويشم و زنداني خويشم
هر چنـد امـيـن ، دل بـسـتـه ي دنـيـا نـيم
                 امّا ، دلبسته ي ياران خراساني  خويشم

سید علی حسینی خامنه ای

ایشون تخلصشون( امین) است من اشعار دیگه ای هم از ایشون دارم شعر زیبایی که در جواب یکی از غزلهای امام سرودند واقعا زیباست سعی میکنم اونو بزارم در جواب این شعر هم برخی از شعرای جوان ما شعرهایی گفتن که اگه شد تو مطلب بعدی یکی از اون شعرهارو میزارم

دستورات آية الحق مرحوم حاج ميرزا علي قاضي طباطبائي در ماههاي رجب

hani0n — Tue, 14 Jul 2009 06:47:41 GMT

اصل اين دستور را حضرت علّامه آية الله سيّد محمّد حسين حسيني طهراني أفاض الله علينا من برکات تربته، در سال آخر عمر شريف و با برکت خود در يکي از جلسات براي خواصّ أصحاب خودشان از روي نسخ? خطّي آية الحقّ مرحوم آية الله حاج ميزا علي قاضي طباطبائي که بنام «صَفَحاتٌ منْ تاريخ الأعلام» بقلم فرزند ايشان نوشته شده است، بيان فرموده، به عمل و مداومت آن تأکيد نمودند و مخصوصاً به طلّابي که با حضرتش مأنوس بودند، أمر کردند آنرا در دفتر خود ثبت نمايند [لذا اين حقير از روي نسخ? ايشان در کتابخان? معظّم له استنساخ نمودم] اينک متن عربي آن را با استفاده ترجمه و توضيح مختصر آن بزرگوار به علاقمندان تقديم مي نمائيم و آن متن از اين قرار است:
«أَلْحمدُ للهِ رَبِّ العالمين، وَ الصَلوةُ وَ السلامُ علي الرَّسولِ الْمبينِ وَ وَزيرهِ الْوصيِّ الأَمين وَ أبْنآئهُما الْخلفاءِ الرَّاشدين وَ الذُّريَّة الطاهرين وَ الخَلَفَ الصالح وَ الماءِ الْمعين صَلّي اللهُ وَ سلّمَ عليهمْ أجْمَعينَ».
«حمد مختصّ ذات أقدس پروردگار عالميان است. و صلوات و سلام خدا و فرشتگان مقرّب و هم? جهانيان، بر فرستاد? آشکار او، و بر وزير و وصيّ أمين آنحضرت، أميرالمؤمنين؛ و بر فرزندان آن دو بزرگوار که خلفاء راشدين و راه يافتگان و راهنمايان به حقّ و صراط مستقيم، و ذرّي? طاهرين آنان مي باشند باد. و درود و سلام بر خلف صالح و جانشين بحقّ و شايست? آنها باد که آب گوارا بر کام تشن? اُمّت و شيعيان مي باشند.
«صَلَّي الله وَ سَلّمَ عليهمْ أجْمعينَ» درود و سلام خداوند بر هم? آنان باد.»
تَنبهْ فَقدْ وافَتکمُ الْأشهُرُ الْحرُمْ

تَيقظْ لکي تَزدادَ في الزَّادِ وَ اغْتنمْ (1)

فقُمْ في لياليها وَ صُمْ منْ نهارها

لِشکْر إلهٍ تَم فِي لُطْفه وَ عَمّْ (2)
وَ لا تَهجَعَنْ في اللَيل إلاَّ أقَلَّهُ

تَهَجّدْ وَ کمْ صَبٍّ من اللَيْل لَمْ يَنَمْ (3)
وَ رتِّلْ کتابَ الْحَقِّ وَ اقرأَهُ ماکثاً

بِأَحْسن صوتٍ نورُهُ يشرقُ الظلمْ (4)
فَلمْ تحظَ بَلْ لَمْ يُحظَ بِمِثْله

وَ أخْطأَ مَنْ غيرَ الذي قُلْتُهُ زَعمْ (5)
وَ سلِّمْ علي أَصْل القُرانِ وَ فصلِهِ

بَقِيَّة آل الله کُنْ عبْدَهُ السَّلمْ (6)
فَمنْ دانَ للرَّحْمن في غيرِ حُبِّهمْ

فَقَدْ ضَلَّ في إنکارهِ أعظمَ النِّعمْ (7)
فَحُبهمْ حُبُّ الالهِ اسْتعذْ به

هُمُ الْعروَةُ الوُثقي فَبالعرْوَة اعْتصمْ (8)
فلاتَکُ باللاهي عن الْقول وَ اعْتَبرْ

معانيه کيْ تَرْقي إلي أرْفَع الْقمَمْ (9)
عَليکَ بِذکر الله في کُلِّ حالةٍ

وَ لا تَن فيهِ لا تقُلْ کيْفَ ذاوکم! (10)
فهَذا حِمي الرَّحمن فادْخلْ مُراعيا

لِحرماته فيها عَظِّمْهُ وَ التزمْ (11)
فَمَنْ يعتصم بالله يُهْدَ صراطُهُ

فإنْ قُلْتَ رَبِّي اللهُ يا صاحِ فاسْتقمْ (12)
1- آگاه و متوجه باش! که ماههاي حرام (رجب و شعبان و رمضان که در نزد أهل عرفان ماههاي حرامند) از راه رسيد؛ بيدار باش! تا اينکه براي مسافرت خويش توشه برداري و اين فرصت را از دست مده و غنيمت بشمار!.
2- شبهاي آن را به بيداري و روزهاي آن را به روزه گرفتن سپري نما، بشکران? اينکه خداوند لطف خويش را عام و شامل همگان فرموده است!.
3- و شب را جز به مقدار کمي استراحت و خواب سپري مکن؛ و نماز شب را بنحو تهجّد و بيدار و خواب بجاي آور (يعني چند رکعتي نماز بخوان و مقداري بخواب و سپس بيدار شو و به همين ترتيب عمل نماي، تا نافل? شب پايان پذيرد) و چه بسيارند عاشقاني که هرگز در شب نمي خوابند!.
4- و کتاب حقّ را تلاوت نماي و آنرا با بهترين صوت و زيباترين نغمه و آرام آرام قرائت کن، چرا که ظلمتها و کدورتها را تبديل به نور و روشنائي مي نمايد.
5- پس تو بهره مند نشدي، بلکه هيچکس از چيزي به مانند قرآن بهره نبرده است! و هر کس غير از گفت? مرا بگويد سخت در اشتباه فرو رفته، مرتکب خطا گرديده و گمان او گمان باطلي خواهد بود!.
6- و سلام بفرست بر أصل قرآن و فصل آن (که مقصود محمّد و آل محمّد صلوات الله عليهم أجمعين هستند) که آنان باقيماندگان آل الله مي باشند و در برابر آنان عبد محض و تسليم و بدون اراده باش!.
7- هر کسي که در غير حبّ آنها خود را در ذمّ? خداوند رحمن درآورد و به انداز? ذرّه اي از محبّت غير آنها در دل راه دهد، او محققاً گمراه شده و منکر نعمت ولايت آنان گرديده؛ و در اين انکار خود نعمتهاي پروردگارش را از دست داده است!.
8- پس محبّت به آنها محبّت به خداوند است و در اين صورت تو خود را در پناه حبّ خداوند درآور!.
9- و دربار? قرآن کوتاهي مکن و آنرا از روي لهو و لعب قرائت منماي و در معاني آن دقّت کن تا بواسط? دقت در قرآن به بالاترين ذروه از قلل مجد و شرف نائل آئي!.
10- و در هر حال بر تو باد که ذکر و ياد خدا؛ و مبادا کوتاهي کني در قرائت قرآن و ذکر پروردگار و هيچگاه در اين مورد عذر نياور که: چگونه و چه مقدار به ياد او باشم. (يعني اشتغال به امور دنيوي و تراکم شواغل و مشاغل تو باعث نشود که در اين دو مهمّ سستي و تکاهل ورزي و آنرا بعنوان عذر براي خويش تلقّي نمائي
11- اين ماهها (رجب و شعبان و رمضان) قرقگاههاي خداوند است، پس در اين قرقگاه داخل شو، اما حرمت آنرا پاس بدار و آنها را معظّم داشته، ملتزم به رعايت آداب آن باش.
12- پس هر کسي که به خداوند معتصم شود (دست به دامان رحمت و جمال و جلال او دراز نمايد و به ريسمان او چنگ بزند) خود را در صراط او مي يابد و اگر گفتي «ربّي الله» اي گوينده! روي اين کلام ايستادگي نماي و دست از آن برندار.
«قالَ عَزَّ منْ قائلٍ: «وَ مَنْ يعتصِم بِالله فقَدْ هُدي إلَي صِراطٍ مستقيمٍ».
وَ قالَ: «وَ اسْتقمْ کَمآ أمرْتَ.....»
وَ قالَ جلَّ جلالُهُ العَظيمُ: «إنَّ الذين قالوا رَبُّنا اللهُ ثمَّ استَقَموا تتَنَزَّلُ عليْهمُ الملئکَة...».
«خداوند عزيز مي فرمايد: «و هر کسي که اعتصام به خدا پيدا کند براستي در صراط مستقيم و راه راست هدايت شده است».
و نيز فرموده است «به آنچه که مأموريت يافتي پايداري و استقامت نما!»
و نيز پروردگار که داراي جلال و مجد و عظمت است مي فرمايد: «براستي آن کسانيکه بدين معني اقرار نمودند که: پروردگار ما «الله» است و پس از اين اقرار و اعتراف، استقامت و پايداري را پيش? خود ساختند، ملائک? پروردگار بر آنها فرود مي آيند......»»
«انتبهوا إخواني الأعزَّة وَفقَکمُ اللهُ لطاعتِهِ، فَقَدْ دَخلنا في حِمي الأشَهرِ الْحرُمِ، فَما أعظم نِعَم الْباري علينا وَ أتَمَّ؟!
فالْواجِبُ علينا قَبْلَ کُلِّ شيْءٍ التوبَةُ بشُروطها اللازمَةِ وَ صَلَواتُها الْمعْلُومَةِ ثُمَّ الاحتمآء مِنَ الکبائِرَ وَ الصَّغائِرِ بِقدْر القُوَّة.»
«هان اي برادران عزيز و گراميم – که خداي شما را در طاعت خود موفّق بدارد – آگاه باشيد! متوجه و هشيار باشيد که ما در قرقگاه داخل شده ايم و همانگونه که در زمينهاي حرم بايد از محرّمات اجتناب نمود و ارتکاب يک سلسله اعمالي که در حرم جرم نيست در آنجا جرم محسوب مي شود، در اين ماهها هم که قرقگاه زماني محسوب مي شود چنين است و بايد با هشياري و مواظبت در آن وارد شد، و به همان نحو که در قرقگاه مکاني که حرم است، انسان به کعبه نزديک مي شود، در اين ماهها هم که قرقگاه زماني است، انسان به مقام قرب خداوند مي رسد. پس چقدر نعمتهاي پروردگار بر ما بزرگ و تمام است؟! و او هرگونه نعمتي را بر ما تمام نموده است؟!.
پس حال که چنين است، قبل از هر چيز آنچه که بر ما واجب و لازم است، توبه ايست که داراي شرايط لازمه و نمازهاي معلومه است (مقصود همان دستور توبه ايست که رسول خدا صلي الله عليهِ وَ اله و سلم در ماه ذوالقعدة الحرام داده اند و در کتب ادعيه مثل «مفاتيح الجنان» آمده و چهار رکعت نماز دارد)
و پس از توبه، واجب ترين چيز بر ما پرهيز از گناهان صغيره و کبيره است تا جائيکه توان و قدرت و استطاعت داريم!.»
«فَلَيْلَةُ الجُمُعه أوْ يوْمُ الأحدِ تُصَلوُّنَ صَلوةَ التوبة ليلةَ الْجمعَةِ أوْ نهارِها؛ ثُمَّ تعيدُونها يوْمََ الأحَدِ في الْيومِ الثانِي مِنَ الشَّهْرِ.
ثُمَّ تلتزمونَ المراقَبَة الصَّغْري وَ الکُبْري وَ المُحاسَبَةَ وَ المُعاتَبَة بِما هُوَ أحْري. فَإنَّ فيها تَذْکرةً لِمَنْ أرادَ أن يَتَذَکَّرَ أوْ يَخْشي.»
«پس (اي برادران عزير) دستور توبه را در شب جمع? اول ماه (رجب) يا روز جمعه؛ و يا روز يکشنب? آن، انجام داده نماز توبه را بخوانيد؛ سپس آنها را در روز يکشنب? دوّم همان ماه تکرار و اعاده نمائيد.
سپس ملتزم شويد به مراقبه، چه مراقب? صغري (باز داشتن نفس از آنچه که خداوند بدان راضي نيست) و چه مراقب? کبري (نگاه داشتن دل از آنچه محبوب نمي پسندد).
و نيز خود را وادار به محاسبه (حساب کشيدن از نفس) و معاتبه (سرزنش نمودن در صورت لغزش) و معاقبه (تنبيه نمودن نفس در صورت ارتکاب خلاف) به آن چيزي که شايسته و سزاوار است نمائيد.
پس براستي هر کسي که در صدد متذکر شدن به ذکر حقّ و در مقام خشيت از ذات اقدس حضرت حقّ متعال بوده باشد مي تواند از راه مراقبه و محاسبه و معاتبه و معاقبه متذکر گردد!.»
«ثُمَّ اقْبَلوا بقلوبکُمْ وَ داوُوا أمراضَ ذُنوبکُمْ وَ هَوَّنُوا بالْإسْتغْفار خُطُوبَ عُيوبِکُمْ.
وَ إياکُمْ وَ هَتْکَ الْحرماتِ فَإنَّ مَنْ هَتَکَ وَ إنْ لَمْ يهتکِ الکريمُ عليِهِ فهُوَ مَهْتوکٌ.
وَ أنّي يرْجي النزجاةُ لِقلبٍ ارتبکَتْ فيهِ الشُّکوکُ حتي يسلِکَ سَبيلَ المتقينَ وَ يَشْربَ منَ المآءِ الْمَعينِ مَعَ الْمُحسنين؟! وَ اللهُ الْمستعانُ علي نَفْسي وَ أنْفسِکُمْ وَ هُوَ خيْرُ مُعينٍ».
«پس از اين مرحله، با دلهاي خود بخداوند رو آورده، بيماريهاي گناهانتان را معالجه و مداوا نمائيد و بوسيل? استغفار، بزرگي و سنگيني عيوب خود را کاهش دهيد.
و بپرهيزيد از اينکه حريم الهي را بشکنيد و پرده هاي حجاب را بالا زده حرمت حرم را هتک نمائيد!
زيرا براستي چنين شخصي در نظام تکوين بي آبرو و مهتوک است گرچه خداوند کريم از روي کرمش، بحسب ظاهر آبروي او را حفظ نمايد؛ و همين جزاي اوست و نيازي به مجازات پروردگار ندارد!.
و کجا اميد نجات است براي دلي که شبهات وارد آن شده در او نفوذ نموده است؟! (يعني يکي از واجبات و لوازم حتميّ? سلوک إلي الله، يقين داشتن به مبدأ و معاد و حقانيت طريق و شيخ و استاد است، و در صورت پيدايش کمترين شک و ترديدي سالک خودبخود از حرکت باز مي ماند. بنابراين، محال است با وجود شک، سالک از مهلکه نجات پيدا نمايد.) و چنين شخصي هرگز نمي تواند در راه متقين قدم بردارد؛ و هيچگاه قدرت ندارد به مقام محسنين راه يابد و با آنان از چشم? آب گوارا بنوشد.
و خداوند تنها محلّ اتّکاي من و شما است و او بهترين يار و ياور مي باشد.»
«1- عَليْکُمْ بالْفرائض في أَحْسن أوقاتها وَ هي مَعَ نوافلها الإحْدَي وَ الخمْسين. فانْ لَمْ تتَمَکَّنُوا فبأرْبَعٍ وَ أرْبعينَ. وَ إنْ مَنعتکُمْ شواغِلُ الدُّنْيا، فَلا أقَلَّ مِنْ صلوة الْأوَّابين.
2- وَ أما نَوافلُ الليْلِ فلا محيصَ منها عنْدَ المؤْمنين. وَ العجبُ ممَّنْ يَرومُ مرْتبةً مِنَ الکَمالِ وَ هُوَ لا يَقُومُ الليال! وَ ما سَمعنا أحَداً نالَ مرْتبةً مِنهُ إلا بِقيامِها.»

و اما دستورالعمل اين سه ماه:
«1- بر شما باد به اينکه نمازهاي فريض? خود را با نوافل آن که مجموعاً پنجاه و يک رکعت5 است، در بهترين اوقاتشان انجام دهيد؛ و اگر نتوانستيد چهل و چهار رکعت6* آنرا بجا بياوريد.
چنانچه باز هم شواغل دنيا شما را بازداشت، حتماً نافل? ظهر را که به او «صلوة أوّابين» مي گويند، انجام بدهيد.
و نماز ظهر را هم در وقت فضيلت انجام دهيد که در قرآن بدان تأکيد شده و مراد از صلوة وُسطي» همان نماز ظهر است.
2- و امّا در مورد نافل? شب بخصوص بايد بدانيد که: انجام دادن آن در نظر مؤمنين و سالکان حضرت معبود از واجبات است و هيچ چاره اي جز أتيان آن نيست! و تعجّب است از کساني که قصد رسيدن به مرتبه اي از مراتب کمال را داشته ولي به قيام شب و انجام نوافل آن بي توجّه هستند!.
و ما هيچگاه نديده و نشنيده ايم که احدي به يک مرحله و مرتبه اي از کمال راه يافته باشد مگر بواسط? برپاداري نماز شب!.»
«3- وَ عَليکُمْ بِقرائةِ الْقرآنِ الْکريم في اللَيل بِالصوتِ الْحَسَنِ الْحزين، فهُوَ شرابُ الْمُؤمنين.
4- وَ عليکُمْ بالتزام الْأوْراد الْمعْتادَة التي هي بيد کُلِّ واحدٍ منْکُمْ. وَ السّجْدَةِ الْمَعهُودَةِ مِنْ 500 إلي 1000.»
«3- بر شما باد به قرائت قرآن کريم در نافله هاي شب که انسان را حرکت داده، سير او را سريع مي نمايد و براي او بسيار مفيد است. تغنّي به قرآن، انسان را بخدا نزديک مي کند! بخلاف غناي محرم که آدمي را به لهو مي کشاند. پس تا مي توانيد در شبها قرائت قرآن کنيد، چرا که قرائت قرآن شراب مؤمنين است.
4- بر شما باد اينکه: به انجام دادن اوراد و أذکاري که هر يک از شما بعنوان دستور در دست داريد، ملتزم و متعهد باشيد!.
و بر شما باد به مداومت سجد? يونسيّه و گفتن ذکر يونسيّه: «لا إلهَ إلا أنتَ سُبحانکَ إني کُنْتُ مِن الظالمين7» در سجده از پانصد تا هزار مرتبه.»
«5- وَ زيارَة المشْهد الْمعظَّم الْأعظم کُل يومٍ. و‌ إتيانُ الْمساجدِ الْمعظَّمَة ما أمْکنَ. وَ کذا سائِرَ الْمساجدِ. فَإنَّ الْمُؤْمن في الْمسجد کالسَّمَکة في المآءِ.
6- وَ لا تترُکوا بَعدَ الصلواتِ الْمفروضاتِ تسبيحةَ الصِّديقة صلواتُ اللهِ عليها، فإنَّها مِنَ الذِّکْر الکبير. وَ لا أقَلَّ في کلِّ مَجْلِسٍ دوْرَةٌ.»
«5- بر شما باد به زيارت مشهد اعظم، که مراد همان حرم مطهر اميرالمؤمنين و قبر نوراني آن بزرگوار است. و نيز ساير مشاهد مشرف? اهل البيت عليْهم السلام و مساجد معظمه مانند: مسجد الحرام، مسجد النبي، مسجد کوفه، مسجد سهله و بطور کلي هر مسجدي از مساجد! زيرا مؤمن در مسجد، همانند ماهي است در آب دريا!.
6- و هيچگاه پس از نمازهاي واجب خود، تسبيحات حضرت صديقه صلَوات الله عليها را ترک ننمائيد، زيرا اين تسبيحات، يکي از انواع «ذکر کبير» شمرده شده است.»
«7- وَ مِنَ اللازمِ الْمُهمَّ الدُّعآءُ لفرجِ الْحجَّة صَلواتُ اللهِ عَليهِ في قُنوتِ الْوتر. بَل في کُلِّ يومٍ و في جميع الدَّعوات.
8- وَ قراءةُ الْجامعة في يومِ الجُمُعة أعْني الجامعةَ الْمعروفَةَ الْمشروحَة.
9- وَ لا تَکونُ التلاؤَة أقلَّ مِنْ جزْءٍ.»
«7- يکي از وظائف مهم و لازم براي سالک إلي الله، دعا براي فرج8* حضرت حجّت صلوات الله عليه در قنوت «وَتْر» است. بلکه بايد در هر روز و در هم? اوقات و هم? دعاها، براي فرج آن بزرگوار دعا نمود.
8- و يکي ديگر از وظائف لازم و مهم، قرائت زيارت جامعه، معروف به «جامع? کبيره» در روز جمعه است.
9- لازم است که قرائت قرآن حتماً کمتر از يک جزء نباشد.»
«10- وَ أکْثروا منْ زيارة الإخوان الأبرار؛ فإنهمْ الاخْوانُ في الطريق وَ الرَّفيقُ في المضيق.
11- وَ زيارة القبور في النَّهار غبّاً وَ لا تزورُوا ليْلاً.
مَا لنا..... وَ للدُّنْيا؟! قَدْ غرَّتْنا! وَ شَغلتْنا وَ اسْتهوَتنا وَ ليْسَتْ لَنا!!.
فَطوبي لرجالٍ أبْدانُهمْ في الناسوت وَ قلوبُهُمْ في اللاهوتِ.... اولئک الأقلونَ عدَداً...... وَ الأکْثرونَ مَدَداً..... أقولُ ما تسْمعونَ. وَ أَسْتغفرُالله.»
«10- تا مي توانيد بسيار به ديدار و زيارت برادران نيکوکار خود بشتابيد، چرا که براستي آنها برادراني هستند واقعي که در تمام مسير، همراه انسانند و با رفاقت خويش، آدمي را از کريوه هاي نفس و تنگناها و عقبات آن عبور مي دهند!.
11- به زيارت اهل قبور ملتزم باشيد ولي نه بصورت مداوم و همه روزه (مثلاً در هفته، يک روز انجام بگيرد) و نبايد زيارت قبور در شب واقع گردد.
ما را با دنيا چه کار؟! براستي دنيا ما را فريب داده، به پستي و ذلّت کشانيد! ما را از مقام عزت و رفعت پائين آورد! و دنيا پست تر از آنست که براي ما هدف قرار گيرد! پس آن را براي اهل دنيا واگذاريد!!.
پس به به! خوشا بحال آن مرداني که بدنهاي آنان در اين عالم خاکي است ولي قلوبشان در عالم لاهوت، يعني در عالم احديت و واحديّت و عزّ پروردگار در پرواز مي باشد!.
و اين افراد، اگر چه از نظر تعداد بسيار کم هستند وليکن از نظر قوّت و مدد و از جهت واقعيت و اصالت و حقيقت داراي اکثريت مي باشند.
من مي گويم آنچه را که شما مي شنويد و از ذات اقدس حضرت حق طلب مغفرت مي نمايم.» (1357 ه ق)
اين دستوراتي است که مرحوم قاضي به شاگردان خود داده است ، و رفقا اين دستورات را در اين سه ماه انجام مي دهند ؛ البته اين اعمال را در حد امکان ، هر کسي که نمي تواند هر روز را روزه بگيرد حتي الامکان 5 روز از رجب و 10 روز از شعبان را بگيرد، خلاصه بحسب ملاحظه مزاج و قوه و حال و استعداد بگيرد.
و قراءة القرآن در شب علي حد قدرة .
اگر مي تواني نخواب و اگر کسي نمي تواند همه شب را نخوابد ؟ صب باشد ، صب يعني جگر سوخته ، بيدار خوابي کند، شب زود بخوابد و سعي کند بيدار خواب کند طوري که بدن استراحت خود را بگيرد.
؟ مرحوم قاضي اول شب مي خوابيدند بعد نماز مي خواندند و بعد مي خوابيدند و باز نماز مي خواندند ، همينطور تا دو ساعت به اذان که ديگر نمي خوابيدند ، مرحوم آخوند 3 ساعت به اذان صبح بيدار بودند، اگر نافله شب را بجا نياوريد فائده ندارد و عرفان معني ندارد.
عرفان به عمل است نه به گفتن!

در ایران چه گذشت

hani0n — Mon, 29 Jun 2009 09:58:29 GMT

باسمه تعالی

سلام

- امام خمینی -رحمة الله علیه-:

من باز به همه اين آقاياني كه مي‌خواهند نطق كنند و اعلاميه بدهند و نمي‌دانم نامه سرگشاده بفرستند و ازاين مزخرفات، به همه اينها اعلام مي‌كنم كه برگرديد به اسلام، برگرديد به قانون، برگرديد به قرآن كريم،‌ بهانه درست نكنيد كه اسباب اين بشود كه شما همه به انزوا كشيده بشويد. من به بسياري از شما علاقه دارم و ميل دارم كه همه به قانون عمل كنند و همه در جاي خود باشند و چنانچه اين‌طور نباشد،‌ مسئله طور ديگر خواهد شد.

- رهبر عزیز انقلاب:

بنده یک زمانی در زندگی امیر المومنین(ع)در دوران تقریبا پنج ساله ی آن بزرگوار و آن چه پیش آمد، یک مطالعات وسیعی داشته ام که آن چه می توانستم از این مطالعات به عنوان جمع بندی به دست بیاورم این است که تحلیل سیاسی ضعیف بود. البته عوامل دیگری هم وجود داشت، در درجه ی بعد، اما مهمترین مسئله این بود. و الا خیلی از مردم هنوز مومن بودند و مومنانه در پای هودج ام المومنین به دلیل تحلیل غلط در مقابل علی(ع) جنگیدند و کشته شدند.
...علت همه ی خون دل های امیر المومنین (ع) این بود که قدرت تحلیل مردم ضعیف بود، صاحبان نفوذ روی ذهن های مردم اثر می گذاشتند. قدرت تحلیل و قدرت فهم مردم را باید اصلاح کرد، باید درک مسائل سیاسی در جامعه بالا برود تا بشود عدالت را اجرا کرد.

- افسانه تقلّب 11 میلیونی

بقیه در ادامه مطلب

بای ذنب قتلت

hani0n — Wed, 27 May 2009 18:45:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

اتش زدن خانه مولا بهانه بود

مقصودخصم قتل بانوی خانه بود

انشب قویترین سند غربت اهل بیت

تشیع مخفیانه ودفن شبانه بود

اگر زن پیامبر اکرم عایشه لعنه الله علیه با انهمه سوابق سوء که تاریخ نقل میکند با انهمه کینه توزی ها علیه پیامبر اکرم و اهل بیت علی رقم بطلان ادعا وشورش علیه ابن عم واخی و وصی پیامبر مصطفی خلیفه زمان وامام به حق جناب علی مرتضی سلام الله علیه توانست با استفاده از لنگه کفش پاره ای احساسات باطل مسلمان را علیه حق برانگیزد و چنان جنگی در ان برهه از تاریخ حساس رقم بزند که به استناد کتب فریقین اهل خاصه (تشیع) واهل عامه (سنی) بیست هزار نفر را به کام مرگ فرستد ایا وجود سیده نساءالعالمین ام ابیها حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها با انهمه سابقه درخشان شخصیتی که ایات قران کریم بر ان دلالت دارد وروایات خواص وعوام به وفور وکثرت موجود است برای سردمداران ولایت غصب و ظلم و رشوه و تزویر خیانت ونفاق کفروالحاد نمیتواند خطرناک باشد ؟

مقصود خصم قتل بانوی خانه بود

انالله وانا الیه راجعون

hani0n — Sun, 17 May 2009 20:57:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

در کمال تاسف با خبر شدیم که جناب ایت الله بهجت مرجع عالیقدر تشیع از میان ما رخت بربسته اند وبه لقای معبود شتافتند وفات عالمی گرانقدر و کم بدیل چون ایشان بی شک ضایعه ای جبران ناپذیر برای امت اسلامی است فقدان این عالم فرزانه را به مقام معظم رهبری و کلیه شیعیان و ولایتمداران تسلیت عرض میکنیم واز خداوند متعال برای ایشان علو درجات مسئلت مینماییم

لعنه الله علی ابن صهاک وابن ابی قحافه

hani0n — Thu, 07 May 2009 05:54:18 GMT

يا اميرالمومنيــــــــن روحي فداک آسمـــان را دفن‌کردي زير خاک

آه را در دل نـهــــــــان کردي چـرا مــاه را در گل نهان کردي چـرا

يا علي جان تربت زهرا کجاست؟ يـــادگار غربت زهرا کجـاست؟

تا ز نـورش ديده را روشـــــن کنم بـر مـزارش شعله‌ها بر تن کنم

آه ازآن ســــاعت که‌آتش درگرفت جـــام را از ساقي کوثـر گرفت

ياد پهلـــــــويش نمازم را شکست فرصــت راز و نيازم را شکست

آه زهـرا تا ابـــــد جـــــــــاري بود دست مـولا تشـــنه يـاري بـود

چون علي شد بي‌کس و بي‌هم‌نفس گفت يا زينب به فريـــادم برس

اسناد شهادت حضرت زهرا در کتب اهل سنت لعنه الله علی عمر وابوبکر وعثمان ومعاویه و یزید

hani0n — Wed, 06 May 2009 13:35:18 GMT

به مناسبت ایام فاطمیه

اینها فقط قسمتی از کتب است که من به ان دسترسی داشتم و خودم به شخصه انرا برسی کردم

بلاذرى و كتاب «انساب الاشراف»

احمد بن يحيى جابر بغدادى بلاذرى (متوفاى 270) نويسنده معروف و صاحب تاريخ بزرگ، اين رويداد تاريخى را در كتاب «انساب الاشراف» به نحو ياد شده در زير نقل مى كند.

انّ أبابكر أرسل إلى علىّ يريد البيعة فلم يبايع، فجاء عمر و معه فتيلة! فتلقته فاطمة على الباب.

فقالت فاطمة: يابن الخطاب، أتراك محرقاً علىّ بابي؟ قال: نعم، و ذلك أقوى فيما جاء به أبوك...2.

ابوبكر به دنبال على(عليه السلام) فرستاد تا بيعت كند، ولى على(عليه السلام) از بيعت امتناع ورزيد. سپس عمر همراه با فتيله (آتشزا) حركت كرد، و با فاطمه در مقابل باب خانه روبرو شد، فاطمه گفت: اى فرزند خطاب، مى بينم در صدد سوزاندن خانه من هستى؟! عمر گفت: بلى، اين كار كمك به چيزى است كه پدرت براى آن مبعوث شده است

ابن ابى شيبه و كتاب «المصنَّف»

ابوبكر ابن ابى شيبه (159-235) مؤلف كتاب المصنَّف به سندى صحيح چنين نقل مى كند:

انّه حين بويع لأبي بكر بعد رسول اللّه(صلى الله عليه وآله) كان علي و الزبير يدخلان على فاطمة بنت رسول اللّه، فيشاورونها و يرتجعون في أمرهم.

فلما بلغ ذلك عمر بن الخطاب خرج حتى دخل على فاطمة، فقال: يا بنت رسول اللّه(صلى الله عليه وآله) و اللّه ما أحد أحبَّ إلينا من أبيك و ما من أحد أحب إلينا بعد أبيك منك، و أيم اللّه ما ذاك بمانعي إن اجتمع هؤلاء النفر عندك أن امرتهم أن يحرق عليهم البيت.

قال: فلما خرج عمر جاؤوها، فقالت: تعلمون انّ عمر قد

جاءَني، و قد حلف باللّه لئن عدتم ليُحرقنّ عليكم البيت، و أيم اللّه لَيمضين لما حلف عليه.

هنگامى كه مردم با ابى بكر بيعت كردند، على و زبير در خانه فاطمه به گفتگو و مشاوره مى پرداختند، و اين مطلب به عمر بن خطاب رسيد. او به خانه فاطمه آمد، و گفت: اى دختر رسول خدا، محبوبترين فرد براى ما پدر تو است و بعد از پدر تو خود تو; ولى سوگند به خدا اين محبت مانع از آن نيست كه اگر اين افراد در خانه تو جمع شوند من دستور دهم خانه را بر آنها بسوزانند.

اين جمله را گفت و بيرون رفت، وقتى على(عليه السلام)و زبير به خانه بازگشتند، دخت گرامى پيامبر(عليها السلام) به على(عليه السلام) و زبير گفت: عمر نزد من آمد و سوگند ياد كرد كه اگر اجتماع شما تكرار شود، خانه را بر شماها بسوزاند، به خدا سوگند! آنچه را كه قسم خورده است انجام مى دهد!1

يادآور شديم كه اين رويداد در كتاب «المصنف» با سند صحيح نقل شده است

ابن قتيبه و كتاب «الإمامة و السياسة»

مورّخ شهير عبداللّه بن مسلم بن قتيبه دينوري (212-276) از پيشوايان ادب و از نويسندگان پركار حوزه تاريخ اسلامى است، مؤلّف كتاب «تأويل مختلف الحديث»، و «ادب الكاتب» و... 3. وى در كتاب «الإمامة و السياسة» چنين مى نويسد:

انّ أبابكر رضي اللّه عنه تفقد قوماً تخلّقوا عن بيعته عند علي كرم اللّه وجهه فبعث إليهم عمر فجاء فناداهم و هم في دار علي، فأبوا أن يخرجوا فدعا بالحطب و قال: والّذي نفس عمر بيده لتخرجن أو لاحرقنها على من فيها، فقيل له: يا أبا حفص انّ فيها فاطمة فقال، و إن!!4

ابوبكر از كسانى كه از بيعت با او سربرتافتند و در خانه على گرد آمده بودند، سراغ گرفت و عمر را به دنبال آنان فرستاد، او به در خانه على(عليه السلام)آمد و همگان را صدا زد كه بيرون بيايند و آنان از خروج از خانه امتناع ورزيدند در اين موقع عمر هيزم طلبيد و گفت: به خدايى كه جان عمر در دست اوست بيرون بياييد يا خانه را بر سرتان آتش مى زنم. مردى به عمر گفت: اى اباحفص (كنيه عمر) در اين خانه، فاطمه، دختر پيامبر است، گفت: باشد!!

ابن قتيبه دنباله اين داستان را سوزناكتر و دردناكتر نوشته است، او مى گويد:

ثمّ قام عمر فمشى معه جماعة حتى أتوا فاطمة فدقّوا الباب فلمّا سمعت أصواتهم نادت بأعلى صوتها يا أبتاه رسول اللّه ماذا لقينا بعدك من ابن الخطاب، و ابن أبي قحافة فلما سمع القوم صوتها و بكائها انصرفوا. و بقي عمر و معه قوم فأخرجوا علياً فمضوا به إلى أبي بكر فقالوا له بايع، فقال: إن أنا لم أفعل فمه؟ فقالوا: إذاً و اللّه الّذى لا إله إلاّ هو نضرب عنقك...!5

عمر همراه گروهى به در خانه فاطمه آمدند، در خانه را زدند، هنگامى كه فاطمه صداى آنان را شنيد، با صداى بلند گفت: اى رسول خدا پس از تو چه مصيبت هايى به ما از فرزند خطاب و ابى قحافه رسيد، وقتى مردم كه همراه عمر بودند صداى زهرا و گريه او را شنيدند برگشتند، ولى عمر با گروهى باقى ماند و على را از خانه بيرون آوردند، نزد ابى بكر بردند و به او گفتند، بيعت كن، على(عليه السلام)گفت: اگر بيعت نكنم چه مى شود؟ گفتند: به خدايى كه جز او خدايى نيست، گردن تو را مى زنيم...

مسلّماً اين بخش از تاريخ براى علاقمندان به شيخين بسيار سنگين و ناگوار مى باشد و لذا برخى بر آن صدد آمدند كه در نسبت كتاب به ابن قتيبه ترديد كنند، در حالى كه ابن ابى الحديد استاد فن تاريخ اين كتاب را از آثار او مى داند و پيوسته از آن مطالبى نقل مى كند، متأسفانه اين كتاب به سرنوشت تحريف دچار شده و بخشى از مطالب آن به هنگام چاپ از آن حذف شده است در حالى كه همان مطالب در شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد آمده است.

«زركلى» در اعلام اين كتاب را از آثار ابن قتيبه مى داند سپس مى افزايد: كه برخى از علما در اين نسبت نظرى دارند. يعنى شك و ترديد را به ديگران نسبت مى دهد نه به خويش، همچنان كه الياس سركيس (6 اين كتاب را از آثار ابن قتيبه مى داند

ابن عبد ربه و كتاب «العقد الفريد»

شهاب الدين احمد معروف به «ابن عبد ربه اندلسى» مؤلف كتاب «العقد الفريد» متوفاى (463 هـ ) در كتاب خود بحثى مشروح درباره تاريخ سقيفه آورده و تحت عنوان كسانى كه از

بيعت ابى بكر تخلف جستند چنين مى نويسد:

فأمّا علي و العباس و الزبير فقعدوا في بيت فاطمة حتى بعثت إليهم أبوبكر، عمر بن الخطاب ليُخرجهم من بيت فاطمة و قال له: إن أبوا فقاتِلهم، فاقبل بقبس من نار أن يُضرم عليهم الدار، فلقيته فاطمة فقال: يا ابن الخطاب أجئت لتحرق دارنا؟! قال: نعم، أو تدخلوا فيما دخلت فيه الأُمّة!:7

على و عباس و زبير در خانه فاطمه نشسته بودند كه ابوبكر عمر بن خطاب را فرستاد تا آنان را از خانه فاطمه بيرون كند و به او گفت: اگر بيرون نيامدند، با آنان نبرد كن! و در اين موقع عمر بن خطاب با مقدارى آتش به سوى خانه فاطمه رهسپار شد تا خانه را بسوزاند، در اين موقع با فاطمه روبرو شد. دختر پيامبر گفت: اى فرزند خطاب آمده اى خانه ما را بسوزانى، او در پاسخ گفت: بلى مگر اين كه در آنچه امّت وارد شدند، شما نيز وارد شويد

مسعودى و «مروج الذهب»

مسعودى «متوفاى 325) در مروج الذهب مى نويسد:

آنگاه كه ابوبكر درحال احتضار چنين گفت: سه چيز انجام دادم و تمنا مى كردم كه اى كاش انجام نمى دادم يكى از آن سه چيز:

فوددت انّي لم أكن فتشت بيت فاطمة و ذكر في ذلك كلاماً كثيراً!8

آرزو مى كردم كه اى كاش هتك حرمت خانه زهرا را نمى كردم و در اين مورد سخن زيادى گفت!!

مسعودى با اينكه نسبت به اهل بيت گرايش هاى نسبتاً خوبى دارد; ولى باز اينجا از بازگويى سخن خليفه خوددارى كرده و با كنايه رد شده است، البتّه خدا مى داند و بندگان خدا هم اجمالاً مى دانند

در محضر استاد ایت الله عبدالله جوادی املی حفظه الله

hani0n — Sun, 03 May 2009 21:04:18 GMT

رقّت قلب داريم و ضعف قلب، ممكن است كسي بگويد من در مدت عمرم يك ‏گوسفند را سر نبريده‌ام يا مرغي را نديده‌ام كه سر ببرند، اين رقّت قلب نيست بلكه ‏ضعف نفس است. زيرا همين شخص كه مي‌گويد من تحمل ديدن گوسفند ذبح شده را ‏ندارم وقتي كباب گوسفند را مي‌خورد و بوي كباب به مشام فقرا مي‌رسد بي‌خيال ‏است و قلبش تكان نمي‌خورد و به فكر آنها نيست. رقّت قلب و عاطفه از فضائل انساني ‏است در حالي كه ضعف نفس فضيلت نيست. راهي كه انسان با طيّ آن برابر دستورات ‏الهي خدمتي به خلق خدا انجام مي‌دهد رقّت قلب است و آن راهي كه با دستورات ‏الهي برابر نيست، ضعف نفس است.‏
رقيق القلب بودن اين است كه انسان وقتي فقيري را ديد واقعاً متأثر بشود، از ‏قيامت و دوزخ كه گفته مي‌شود، از نابساماني وضع يك عده‌اي واقعاً متأثر بشود، اين را ‏مي‌گويند رقّت قلب. راه رقّت قلب هم گناه نكردن است. از حضرت علي(عليه السّلام) ‏روايت شده است: «ما جَفّتِ الدّمُوع إلاّ لِقَسوَةِ القُلُوب وَ ما قَسّتِ القُلُوبُ إلاّ لِكَثْرَةِ ‏الذّنُوب»(١).‏
چشم‌ها گرفتار خشكي نمي‌شود مگر در اثر قساوت قلب، و قلب گرفتار قساوت ‏نمي‌شود مگر در اثر گناه زياد.‏
‏…………………………………………………………………………‏
‏(١) بحار، ج ٧٠، ص ٥٥‏‎.