امام خميني (رضوان الله تعالي عليه) مي فرمايند :

شيخ ما، جناب عارف بالله، شيخ محمد علي شاه آبادي - أدام الله ظله علي رؤوس مريديه - مي فرمود : ((محبت زياد به دنيا سبب آن شود كه در وقت خروج از دنيا كه انسان ديد به عيان كه حق تعالي و ملائكه و سدنه او، محبوب او را از او مي گيرند، و او را از محبوبش جدا كنند، بالجبلة و الفطرة غضبناك به آنها شود، و با عداوت حق تعالي و ملائكه مقدسه او از دنيا بيرون رود٠))

شرح حديث جنود عقل و جهل / مقصد ششم / فصل سوم / در بيان مراتب رضا است

دوستان نظر یادتون نره

 

به نظر شما تعبیرش چی میتونه باشه

دوستان نظر یادتون نره

عن أبي بصير (رضوان الله تعالي عليه) عن أبي عبدالله (عليه السلام) قال:

من قرأ سوره العنكبوت و الروم في شهر رمضان في ليلة ثلاث و

عشرين فهو و الله يا أبا محمد من أهل الجنة لا أستثني فيه أبدا و لا أخاف

 أن يكتب الله علي في يميني إثما و إن لهاتين السورتين من الله مكانا
ترجمه:

امام صادق (عليه السلام) به أبا بصير (رضوان الله تعالي عليه) مي فرمايند:

هر كس دو سوره العنكبوت و الروم را در ماه رمضان شب بيست و

 سوم بخواند به خدا سوگند اي ابا محمد آن شخص از أهل بهشت

است، و من هيچكس را از اين مسئله استثناء نمي كنم، و نمي ترسم

كه خداوند در اين سوگند قاطع من گناهي بر من بنويسد، و مسلما اين

 دو سوره در پيشگاه خدا بسيار ارج دارد٠

  تهذيب الأحكام ج : ٣ ص : ١٠١

دوستان نظر یادتون نره

امام على (ع):

 ـ بعد ما ضربه ابن ملجم ـ :

و الله  ما فجأني من الموت وارد كرهته، و لا طالع أنكرته، و ما كنت إلا كقارب ورد، و طالب وجد.

ترجمه :

 به خدا سوگند، نه وارد شونده اى از سوى مرﮒ ناگهانى بر من وارد شد كه آن را ناخوش داشته باشم و نه آينده اى كه آن را نشناخته (نخواسته) باشم و [در علاقه مندى به مرﮒ ]نيستم، مگر همچون جوياى آبى كه به آب رسد و همانند جوينده اى كه [مطلوب خود را ]دريابد.

ميزان الحكمه 6: 9929/63
Www.Hadith.net/Mobile

تنبيه الخواطر: سأل معاوية ضرار بن ضمرة الشَيبانيَ عن أمير المؤمنين (ع) فقال:

 أشهد لقد رأيته في بعض مواقفه و قد أرخى الليل سدوله و هو قائم في محرابه قابض على لحيته يتململ تململ السَليم و يبكي بكاء الحزين و يقول: يا دنيا يا دنيا، إليك عني، أبي تعرَضت ؟! أم إليَ تشوَقت ؟! لا حان حينك، هيهات، غرِي غيري، لا حاجة لي فيك، قد طلَقتك ثلاثا لا رجعة فيها، فعيشك قصير، و خطرك يسير، و أملك حقير، آه من قلَة الزاد، و طول الطريق، و بعد السَفر، و عظيم المورد (1) !

ترجمه :
 معاويه از ضرار بن ضمره شيبانى درباره امير المؤمنين (ع) پرسيد؛ ضرار گفت: گواهى مى دهم كه در شبى تار او را ديدم كه در محرابش ايستاده و محاسنش را گرفته است و مثل مار گزيده به خود مى پيچد و مانند مصيبت زده گريه مى كند و مى فرمايد: اى دنيا! اى دنيا! از من دور شو؛ آيا خود را به من عرضه مى كنى؟ يا آرزومند منى؟ مباد آن روز [كه مرا بفريبى]، هيهات، ديگرى را بفريب، مرا به تو نيازى نيست، من تو را سه طلاقه كرده ام كه رجوعى در آن نيست، زندگى [در] تو كوتاه است و اهميت تو اندك و اميد به تو حقير. آه از كمى توشه و درازى راه و دورى سفر و عظمت آن جا كه وارد مى شويم. (3)
ميزان الحكمه 4: 6079/91

Www.Hadith.net/Mobile