در تیرگیه هراسی غبار آلود , آن دم که سکوت نوزاد حقیقت عالم را در بستر خوف می خوابا ند

انسانیت قریانیه فریب های آشکاری می گردید تا ناگهان از قلب اتفاق , حسین بپا خیزد  و با قافله شهادت بی نهایت

تاریخ  آ دمیت را بپیماید و کربلا را آغاز نقطه سرخ فریاد گذارد تا بیداد را پیروزمندانه درنورد  و به  روشنی راه

خویش را بنمایاند.

عجب زیبا این گردنبند را بر خون نگاشت تا مرگ عاجزانه در پایش بنشیند.

و عباس چه دلیرانه دستهایش را بر عطش حقیقت به گواه میگذارد.

و زینب چه استوار  هر روز چون شیری همه را  درگوش  انسان می غرد .

و بدین سان  کربلای سرخ  , هر چند ,  قلب زمین لرزه های حیات بشر می گرد د

و پتکی می شود که عاقبت بر سر ظلم فرو خواهد نشست...

سرزمين کربلا يادش بخير                 زينب بي اقربا يادش بخير

زينب زهراي اطهر کربلا                   روي تلّ زينبيه زد صدا

کاي گروه کافران بي حيا                از چه رو،رو کرده ايد به خيمه ها

نعش بي سر در مقابل بر زمين        عرش اعلي اوفتاد از صدر زين

سنگبارانش نمودند مشرکين            نيزه ها شمشيرها از روي کين

نعش عباسش کنار علقمه              گريه و زاري زچشم فاطمه

نعش اکبر در کنارش ريز ريز          مشک عباس علمدار اشک ريز

نعش قاسم را ببين دردجله است      اسب عباس حسين دردجله است

جسم اصغر با گلوي چاک چاک        ناله ها از خيمه بر فرق فلاک

آه آه وقت اسيري آمده                چهره ها را سيل سيلي آمده

کربلا اي کربلا آتش گرفت             خيمه هاي طفلها آتش گرفت

اي برادر دست زينب را بگير          وقت تنگ و دست دشمن شد اسير

ناله هاي طفلهايت گوش کن         دامن خود بهرشان آغوش کن

اي برادر سوي کوفه سوي شام     مي برندم بهر خوردن سنگ بام

با برادرزاده ام من همسفر          غل بگردن دست بسته در بدر

من تو را در کوه و هامون طالبم   عاشق و معشوق حق را عاشقم

گه به روي ني گهي بالاي بام         سنگها از مردم کوفه و شام

اشتران بي جهاز از کربلا              با شتابان مي برند قوم دغا

سيلي بر طفلان بي کس مي زنند   مرد و زن در کوچه ها دس مي زنند

بانوان آل پيغمبر اسير                 شمر دون قافله سالار و امير

اي برادر دخترت را ناز کن            با رقيه همدمي آغاز کن

عصر عاشورا و خار سرزمين        پاي گلپرش شده مجروح کين

ياد آن دختر صفورايت کنم           ياد ديگر از طهورايت کنم

عصر عاشورا فرار از خيمه ها      سوي صحراي زمين کربلا

رفته اند و برنگشتند نزد ما          جانشان از قالب تن شد رها

دردها اندر درون سينه ام           مشت چکش وار دارد بر دلم

من نمي دانم چه گويم از فراق    از ستم هاي رسيده در عراق

بار ديگر قصه ها تکرار شد         کوچه و سيلي دشمن يار شد

اي خدا من زينبم يارم چه شد      جان پيغمبر علمدارم چه شد

کو حسين من  دلم گشته دو نيم   کوچه هاي کوفه را ياد آوريم

                      ایت الله داود صمدي آملي

سلام دوستان از اینکه چند روزیه به روز نمیکنم شرمنده اخه مضمون وب جوریه که مطالعه لازم داره ونمیشه همه چیز واردش بکنی و من هم اینروزها به شدت سرگرم خدمت به عزاداری اقا اباعبدالله هستم (اگر خدا قبول کنه وگوشه چشمی به من روسیاه سرتاپا خطا کند انشا.....)البته در چند روز اینده میخوام با یه موضوع حاشیه ای جدید که بی ربط باوب هم نیست در خدمتون باشم که بر گرفته از وقایع پیرامون ومشکلاتی که من با اونه در گیر هستم وبرای امثال ما با این عقایدی که داریم ممکنه در جامعه چه چیزهایی بیش بیاد میخوام م بنویسم در ضمن اگر مطلب خاصی حس کردید که در وب کم هست نظر بزارید تا جایی که ممکنه سعی خودمو میکنم ویا اگر مطلبی دارید اونرو برام ایمیل کنید یا به صورت نظر بفرستید باذکر نام حتما وارد میکنم  

باز باران با ترانه

مي خورد بر بام خانه

يادم آيد كربلا را

دشت پر شور و نوا را

گردش يك روز غمگين

گرم و خونين

لرزش طفلان نالان

زير تيغ و نيزه ها را

باز باران با صداي گريه هاي كودكانه

از فراز گونه هاي زرد و عطشان

با گهرهاي فراوان

مي چكد از چشم طفلان پريشان

پشت نخلستان نشسته

رود پر پيچ و خمي در حسرت لب‌هاي ساقي

چشم در چشمان هم آرام و سنگين

مي چكد آهسته از چشمان سقا

بر لب اين رود پيچان

باز باران

باز باران با ترانه

آيد از چشمان مردي خسته جان هيهات بر لب

از عطش در تاب و در تب

نرم نرمك مي چكد اين قطره ها بر روي لب

شش ماهه طفلي

رو به پايان

مرد محزون

دست پر خون مي فشاند

از گلوي نازك شش ماهه

بر لب هاي خشك آسمان با چشم گريان

باز باران

السلام علیک یابن رسول الله

السلام علیک یابن امیر المومنین وسید الوصیین

السلام علیک یابن فاطمه الزهرا سیده نساءالعالمین

السلام علیک وعلی ارواح التی حلت بفنائک

روحی فداک یا مولای

تخریب بناها و قبور

فرقه وهابیت به دو دلیل برای از بین بردن بناها و قبور اصرار دارند یکی از اجماع علمای وهابی و دیگری حدیث ( ابی الهیاج ) و حدیث ( جابر ) که اجماع علمای آنها براساس همین احادیث می باشد و حدیث به شرح زیر است:

( ابی الهیاج )

( مسلم در صحیح خود از سه نفر به نامهای یحیی و ابوبکر و زهیر نقل می کند که وکیع از سفیان و او از حبیب اوهم از ابی واتل از ابی الهیاج نقل می کنند که علی بن ابیطالب به ابی الهیاج گفت تو را به سوی کاری بر انگیزم که پیامبر خدا مرا بر آن برانگیخت تصویری را ترک مکن مگر اینکه آن را محو کنی و نه قبر بلندی را مگر اینکه آن را مساوی و برابر سازی ) ( ان الترع تمثالاً الا طمسته و لاقبراً نشرنا الا سویته) حال وهابیان نادان این حدیث را مستمسک خود قرار داده اند و بدون این که در سند دلالت حدیث دقت کنند.

دیدگاه ما درباره حدیث